Jæja Ísland

 Þetta hefur verið skrýtinn vetur. 

Fyrst froststillur og flott veður í janúar og febrúar og svo mætir mars eins og miðaldra kona á breytingarskeiði. Góð stundum en hálkublettir og skafrenningur og svo núna brjálæðiskast. Hún er búin að gera alla svo hrædda að vegum er lokað til hennar og frá. Það er beðið eftir að hún rói sig. Það á víst að gerast upp úr hádegi. 

Hef nú ekki tekið menopausal rage í langan tíma en datt þetta bara í hug í stjórnleysi stormsins hérna fyrir utan. Það er nú bara notalegt að vera inni og fylgjast með en þessi kona (ég) þarf að halda ró minni eins og endranær í dag og muna eftir öllu sem þarf að muna eftir. 

Mér finnst erfitt að hugsa þegar baðherbergisdót og skrifstofudót og núna ræstiskápurinn er í óreiðu á öðrum stað en það á að vera. Jú, þessi íbúð er hugsanlega orðin of lítil fyrir okkur en öryggisfíkillinn er ekki að fara selja þegar markaðurinn er óstöðugur og við líka. Atvinnumál og svoleiðis.

Það er markmið ársins 2026 að fá mér fasta atvinnu. Dreymir um hlutastarf á stað þar sem mér líður vel og fólkið er gott. Kannski ég sendi tvo tölvupósta í dag varðandi það. 

Það er smá óþægilegt að eiga flug á milli hríða. Er að reyna að hugsa ekki um það. Það er líka skrýtið að það verður flísari hérna sem jú er myndarlegur en ég þekki ekki að vinna hérna á meðan við erum úti. 

Annars verð ég að hrósa mér fyrir að vera ekkert búin að kvarta yfir að hér hefur ekki verið baðherbergisvaskur síðan í október og núna er engin sturta heldur. Er búin að kynnast sturtunni í World Class Kringlunni vel undanfarna daga og er með ábendingu til ræstingastjórans ef slíkur er þarna. 

Verkefni vikunnar var að höndla aðstæður heima með allt gjörsamlega út um allt og Svanur alltaf að finna leiðir til að búa til meiri óreiðu. Núna er hann að tala um að rífa niður baðherbergisskápana (í dag, degi fyrir brottför.) Hvar það dót á að fara veit ég ekki. Ofan í ferðatöskurnar?

Hápunktur vikunnar er stöðugleikinn sem ég finn fyrir núna þrátt fyrir draslið heima.

Lágpunktur vikunnar var líka núna þegar ég sé að ég er skráningarbanni í world class. Yogatími hefði verið mjög gefandi. Er orðin háð þessum infrarauða sal. 

Líka, fyrir konu sem er oftast með allt á hreinu er svekkjandi að hafa gleymt að afskrá mig úr yogatíma og vera í skráningarbanni eins og óþekkur krakki.

Namaste. 

Flækt

 Er búin að vera mjög flækt þessa vikuna. 

Það er ekki öllum gefið að búa á tveimur stöðum og vera með dótið sitt út um allt. Vera út um allt og hvergi. Ástandið heima er á mínum mælikvarða skelfilegt. Mæli það með því að um leið og ég kem heim stöðvast hugsun og ég get ekki hugsað. Funkera ekki í clutter og kaos. 

Það er verið að vinna í tveimur rýmum núna, baðherginu og nýja herberginu hans Stefáns. Þetta er ótrúlega mikið rask fyrir mig. Finnst þetta svo óþægilegt. Get ekki verið til í þessari óreiðu. Það er líka eitthvað við að hafa endalausa karlmenn vaðandi um allt í öllu draslinu sem ég get ekki. 

Fór þrisvar í yoga í vikunni til að vera einhvers staðar sem mér líður vel. Það hjálpaði. Það er líka ómetanlegt að vera hjá foreldrum mínum. Hér er kyrrð og hér er friður. Hreint og engar framkvæmdir. 

Fór á tvo fundi á vegum Virk í vikunni. Það er verið að loka mér. Brátt telst ég endurhæfð og á að fara vinna. Allt í lagi með það. Er svo mikið að vanda mig að vernda sjálfa mig fyrir álagi og áreiti. Langar svo að lenda á réttum stað þar sem mér líður vel. Þá gæti þetta virkað. 

Fór að sjá Krishna das í Hörpunni á þriðjudagskvöldið. Hátíð hippanna svo sannarlega. Árshátíð andlega heimsins á Íslandi. Þarna voru allir sem halda rými fyrir seremóníur og yoga. Æðislegt. Skemmti mér vel. 

Er að fara senda ferilskrána mína á einn stað á eftir. Mannaði mig upp í að hringja eitt símtal í gær til staðar sem ég hef haft augastað á. Það gæti gengið á báða bóga.

Verkefni vikunnar var ... ha? Veit varla hvar ég er eða hver ég er rn.

Hápunktur vikunnar var að sjá sjálfan Krishna das á sviðinu í Hörpu og kirja með honum. Háandleg stund.

Lágpunktur vikunnar var samansafn af imposter syndrome heima. Það er skítt að líða ekki vel heima hjá sér. 

Jú, það er kominn hiti í gólfin inná baði og þetta verður örugglega geggjuð sturta. Við fáum líka handklæðaofn. En damn it það eru búnar að vera fokking framkvæmdir síðan í október. Giska án djóks að það hafi sirka 200 karlmenn í það minnsta komið og skoðað eitthvað og unnið heima. 

Þetta er komið gott. 

Namaste.

Allt í fína Bína

 Ef þessi vika væri súlurit væri það einhvern veginn þannig að ég var svo stressuð á þriðjudaginn að ég hálf skalf þegar ég kom í aðstöðuna. Mjög mikið álag heima. Svo flutti ég mig yfir til mömmu (og pabba) og hef verið stöðug og hamingjusöm allar götur síðan:)

Var án djóks komin með einhvers konar fiðring í hausinn. Já, ennþá framkvæmdir. Núna baðherbergið. Fyrst var baðkarið fjarlægt og steinaveggurinn tekinn niður og svo ráðist í að bora fyrir nýju sturtunni og koma hita í gólfin inn á WC. Svanur hefur verið svo hugulsamur að senda mér myndir af ástandinu og það lætur mér líða verr og vilja alls ekki fara heim. Svo sagði Guðrún Halla í gær að allt væri rykugt heima og (nýju) gólfin skítug. Jeij. 

Kennslan í Mími kom í raun á góðum tíma. Rosalega gott að vinna smá og gera eitthvað svona til tilbreytingar. Ég var ekkert stressuð. Sem betur fer er þetta gott fólk í tímunum hjá mér. Held mér liði alls ekki vel ef þetta væru Íslendingar eingöngu sem ég væri að kenna. Þeir eru einhvern veginn dómharðari og óvægnari?

Verkefni vikunnar var eiginlega að lifa hana af. Asnalegt að skrifa þetta þegar það er fólk í heiminum sem þurfti actually að lifa hana af. Annars var það kennslan í Mími. Hún var einhverja hluta létt. Auðveld. Í fyrsta skiptið.

Hápunktur vikunnar var í gær þegar ég nemandi sat eftir og talaði við mig. Spurði út í mig og hvort ég kæmi ekki örugglega aftur. Gaf mér svo smá gjöf (nammi frá Tælandi) og gaf mér svo faðmlag og hrós. Það var gott í sálina. Mig langar til Tælands núna. 

Lágpunktur vikunnar var í gær þegar ég var alveg út um allt. Búandi á tveimur stöðum og í bílnum hennar mömmu liggur við. Ætlaði að fá mér daglega cacaobollann áður en ég fór í kennslu en tækið (ninja booztið) brást mér og allt fór út um allt. Ok, það var eiginlega ég sem brást af því að ég skrúfaði dæmið ekki alveg rétt á. Svo braut ég óvart krukku í einhverjum æsing og það fóru glerbrot út um allt. Mamma þurfti að hjálpa mér eins og ég væri 10 ára krakki!

Annars hef ég verið óvenju létt. Finn líka að fleiri eru það. Vetrardrunginn aðeins farinn að létta á sér og blessuð birtan farið að staldra við lengur. Svo gott.

Namaste.

 

Ansans ári

Þessi vika er búin að vera alls konar. Frekar streitumikil ef ég á að segja satt. Er ekkert brjálæðislega ánægð með þennan vetur sem ákvað allt í einu að mæta á svæðið. 

Guðrún Halla varð 13 ára á miðvikudaginn sem þýðir að ég er ekki lengur með nein börn á mínu framfæri heldur unglinga. Tvo táninga. Það er nú eitthvað. Mér finnst það allavega smá merkur viðburður í mínu lífi. 

Herbergið hans Stefáns er tómt núna eftir að eldhúsinnréttingin var tekin niður síðustu helgi en það þarf að vinna heilmikið í því. Það er búið að plasta það eftir kúnstarinnar reglum og núna getur maður labbað inn í það með að opna það í rennilásar U-i. Dáldið eins og að labba inn til einhvers sem er í einangrun eða eitthvað. 

Ég er farin að stressa mig á næstu viku sem er regla nr 1 í núvitund um að gera einmitt ekki. Er að reyna að hugsa ekki um hana og ignora hana bara. Er sem sagt að fara kenna allt of mikið. Er svo fullkomlega out of my element þegar ég er að kenna. Með meiriháttar ljósfælni og sviðsskrekk og bara allan pakkann. Af hverju ertu ekki búin að finna eitthvað annað þá Svava? ...

Verkefni vikunnar var að hafa samband við Heilsuhælið í Hveragerði að athuga með vinnu. Sé mig dáldið fyrir mér inn á einhvers konar endurhæfingarmiðstöð. Myndi tengja svo vel við fólkið held ég.

Hápunktur vikunnar var á miðvikudaginn þegar við fórum út að borða á Ráðagerði. Finnst ég svo rík að panta borð fyrir 8 manns. Bara við. Fékk svo æðislega máltíð, Ráðagerðis lasagne og Prosecco. Við Emilía skáluðum saman. Þetta var ekkert smá gott. 

Lágpunktur vikunnar var í gærkvöldi þegar þvagblaðran höndlaði ekki að gluggarnir væru opnir í frostinu í yogatímanum. Bölvaði því að hafa ekki fengið plássið (mitt) hjá veggnum. Þá hefði þetta ekki gerst. Var sem sagt of nálægt gluggunum sem voru báðir opnir. Fann að þetta yrði erfitt kvöld og nótt með yfirþyrmandi verki. Poppaði fullt af pillum þegar ég kom heim, kviðurinn blés út eins og hann væri með fótbolta inn í sér (þetta vissi ég að myndi gerast þegar þetta var að gerast.) Sko yogatími er heilagur þannig að maður er ekkert að skipta um pláss eða loka gluggum þegar hann er byrjaður. Þetta var sem sagt sársaukafullt og þjáningafullt og algerlega óskiljanlegt af hverju líkaminn hagar sér svona. Vissi að ef ég færi að reyna að útskýra myndi enginn skilja. (Smá story of my life.)

Namaste.

 

as within so without

Þetta var úr fyrstu sjálfshjálparbókinni sem ég las. Bókin var Hámarksárangur eftir Brian Tracy. Geggjuð bók. Var hugsað til þess sem þar segir meðal annars um hvernig ytri raunveruleiki manns endurspeglar hinn innri. Sem sagt sá sem líður vel og er með allt á hreinu og allt er í fína bína er með allt í röð og reglu. Bíllinn er ekki með neinu drasli inní, heimilið manns er hreint og allt er í ró vegna þess að það er staður fyrir hvern hlut.

Núna erum við búin að vera í framkvæmdum frá því í október og eins og til dæmis í gær upplifði ég að allt væri bókstaflega á hvolfi. Svanur vill jú gera hlutina vel og var því að hræra flísalíminu eða hvað sem þetta heitir með risahræru í risafötu með risavatnsmælidóti. Þeir voru tveir að klára að flísalegga á milli efri skápa og borðplötunnar í nýja eldhúsinu. Allt á hvolfi og búið að vera lengi og hausinn minn eftir því. Átti von á gestum og var undir þrýstingi að mér fannst að færa allt úr gamla eldhúsinu yfir á no time. Það er sem sagt maður að koma á laugardaginn til að taka gamla eldhúsið niður.

Fékk einhvern kvíða og varð bara voða lítil allt í einu. Hún Hólmfríður á bókasafninu sá það kannski. Góð kona. Bíllinn var búinn að vera bilaður í nokkrar vikur svo ég var bíllaus og það var mér einhvern veginn ofviða að fara niðrí bæ og labba með göngufélaganum. Það var líka veður og vatnspollar út um allt. Í fyrsta skipti frá því ég byrjaði í þessu verkefni cancelaði ég hittingnum. Bara var ekki að meika neitt. Langaði að tala við Brian um að ég geti lítið að því gert að hausinn sé á hvolfi vegna þess að íbúðin sé að hvolfi. Það var ekki ég sem ákvað að taka baðherbergið líka!

Það er líka merki um öldrun að það að allt í einu hafi vetur skollið á og mín vildi bara vera heima í örygginu. Svo komu þau, blessað fólkið mitt og hjálpuðu okkur að færa ísskápinn yfir. Katrín, þessi kjarnakona, endurraðaði í ísskápinn svo úr varð betra skipulag. Þvílíkur snillingur. Styrmir minn er botnlaus um þessari mundir. Hesthúsaði í sig skál af bláberjum (sem amma passar að eiga alltaf þegar hann kemur) og smá skyri og svo áttum við langar samræður um mat. Allt frekar dúllulegt. Töluðum mikið um að Styrmir mætti ekki alveg strax fá hnetur, hann er ennþá tveggja að verða þriggja. Hann er svo klár og skyldi þetta fullkomlega. Úr varð að hann fékk nokkur trönuber úr hnetumixinu. Hjartað mitt.

Namaste.

Kaosið ...

 ... náði mér í gær.

Jú, mikill árangur búinn að nást í íbúðinni í vikunni. Svani tókst að láta vatn renna út úr veggnum inní stofu. Sem sagt eldhúsinnréttingin nýja í stofunni er farin að virka. Það kostaði samt einhvern part af geðheilsunni minni. Hér er allt á rúi og stúi og hausinn minn er ekki að höndla það mjög vel. Er farin að dreyma drauma þar sem ég kemst ekki út úr húsum vegna þess að ég finn ekkert og það er of mikið af dóti út um allt. 

Jú, Svanur er mjög duglegur að gera þetta allt en ... það eru flísar út um alla íbúð og við erum ennþá að tannbursta okkur við eldhúsvaskinn. Mér finnst smá sorglegt að við séum að fara gera það í nýja eldhúsinu líka. Væri gríðarlega þakklát ef baðherbergið myndi vera eðlilegt. Með vaski með hillum undir fyrir handklæðin og nýrri sturtu. Hef samt enga þolinmæði fyrir enn fleiri ókunnugum karlmönnum í íbúðinni. Hér voru tveir menn frá Lettlandi allan miðvikudaginn frá kl. 08:40 til 18:00. Mér fannst smá sætt að þeir voru að hlusta á útvarp eða sögur frá heimalandi sínu á lettnesku. Auðvitað. Myndi ég ekki gera það sjálf í útlöndum?

Það bætti enn frekar á kaosið í gær að það var vetrarfrí hjá krökkunum, allir heima, allt á hvolfi og ég hafði líka hluti að gera. Var að fara á námskeið hjá Virk en ég þurfti líka að fara og kaupa flísar í nýja eldhúsið, á millivegginn. Mikið er ég fegin að það er búið. Ég elska ekki búðir. 

Verkefni vikunnar var ... ha? Ég get varla hugsað heila hugsun með heimilið svona. Er með nokkur mjög auðveld verkefni sem gerast bara ekki því ég hef ekki orkuna í þau. 

Hápunktur vikunnar var á miðvikudaginn þegar mennirnir frá Lettlandi voru farnir. Rosalega góð mynd komin á nýja eldhúsið og Svanur og Guðrún Halla fóru í Costco og Stefán var einhvers staðar og allt í einu var ég EIN HEIMA. Það hefur sjaldan verið eins og gott að vera ein heima. Fékk svo mikla yfirþyrmandi vellíðunartilfinningu að ég get ekki fyllilega lýst henni. Horfði EIN á Heated rivalry af því að þessir þættir eru þannig að maður þarf að horfa einn á þá. Smá dónó. Ok, fullt.

Lágpunktur vikunnar var í gær þegar kaosið náði mér. Var komin með kvíðahnút í magann yfir öllu stressinu í manninum. Flísarnar þurftu að skila sér heim. Ég þurfti að fara á námskeið. Tók rosalega margar öndunaræfingar í gær. Öskraði í bílnum stressuð. Þurfti að segja nei við Óla um að koma í mat. Kaosið var of mikið. Komst blessunarlega í yoga þar sem kvíðahnúturinn leystist blessunarlega upp. Dreymdi rosalega raunverulegan og erfiðan draum sem var um fimmtugsafmælið mitt. Ég hafði gleymt að bjóða Tinnu vinkonu, hafði bara boðið Siggú. Svo var veislan í gangi einhvers staðar í einbýlishúsinu sem við vorum í (samt ekki hjá foreldrum mínum) og ég var bara ein í bömmer yfir að hafa gleymt að bjóða Tinnu og var allan tímann að spá hvort ég gæti sent henni sms um að koma. Fattaði samt að það var dónalegt en æ, hún er svo spontant alltaf. Úff, erfitt. Myndi aldrei gleyma að bjóða Tinnu í afmælið mitt. 

Vaknaði svo og engin hugsun kom. Ég er á survival mode. 

Namaste.

Þögn..

 .. er gulls ígildi og allt það en.. 

Hún getur líka verið mjög óþægileg. Eins og þegar einhver sem manni er annt um svarar ekki í símann í þrjár vikur. 

Lífið er svo mikið yin og yang, svart og hvítt, upp og niður, norður og suður. Jú, það á að vera þannig því eitt getur ekki lifað án hins en samt. 

Vikan var fín. Er búin að hreyfa mig á hverjum degi sem er líklegast ástæðan fyrir því að mér hefur liðið vel. 

Af hverju er þetta blogg sett upp í tveimur setningum og svo bil? Veit það ekki.

Verkefni vikunnar var CV eða Curriculum Vitae eins og ég lærði hjá enskukennara í MH. Fann eitt frá því í fyrra sem gengur alveg ennþá. Einhvern veginn hefur það orðið google docs eða pdf þannig að ég get ekki breytt því. Það er allt í lagi því ég er víst að fara á sérstaka vinnustofu í næstu viku á vegum Virk þar sem við lærum og gerum CV og kynningarbréf. 

Hápunktur vikunnar var gott foreldraviðtal með kennaranum hennar Guðrúnar Höllu. Kemur í ljós að Guðrún Halla er búin að brillera og fær bara tíur. Kristín kennari hrósaði henni í hástert, sýndi mér próf þar sem hún fékk 100% og talaði um hvað hún væri mikill fyrirmyndar nemandi og góður leiðtogi og ég veit ekki hvað og hvað. Minntist á hvað hún væri kurteis við alla sérstaklega. Ég er einstaklega stolt mamma. 

Lágpunktur vikunnar er sú staðreynd að hin dóttirin er ekkert búin að svara í síma í margar vikur núna. Það getur ekki verið gott. Ég bauð henni í nudd, eitthvað sem hún svarar vanalega, en nei. Ekkert. Mjög óþægilegt allt saman. Hef ekki kynnst öðru eins ef ég á að vera alveg hreinskilin. 

Bömmer

Namaste.