Þessi vika...

 ... flaug áfram. Flaug.

Ringlaðist vegna frídagsins í gær. Rauður dagur á fimmtudegi. Fattaði einhvern veginn ekki að það væri föstudagur í dag og bloggaði þess vegna ekki í morgun. Þetta var virkilega góður frídagur í gær. Sumardagurinn fyrsti. Fann sterkt hvað allir voru í góðu skapi og eru ennþá í dag. Fólk brosir og brosir til mín. Mikið gaman, mikið fjör. Fór í Sundhöllina í gær og þar var stemmning. Það opnaði ekki fyrr en kl 11 og við vorum nokkur sem biðum kurteis fyrir utan. Starfsmaðurinn sem kom út var svo hress. Kona komin í sumarmúnderinguna; stuttbuxur og bleikan bol. Allir brosandi og slakir og sáttir í sundi. Fann líka þegar ég fór í Laugar áðan að allir voru í góðu skapi og brosandi. 

Allt svo leikandi létt:)

Vikan var eins og rússibani. Dáldið eins og kona á breytingarskeiðinu. Maður veit ekki alveg hvar maður hefur hana. Var leikandi létt fyrrihlutann svo kom dýfa á miðvikudeginum þegar ég var að fara í atvinnuviðtal eða svoleiðis. Vissi að um væri að ræða líklegast kvöld- og helgarvinnu. Það var kannski þess vegna sem ég var kvíðin. Ekki alveg tilbúin til að fórna kvöldunum og helgunum. Var í rauninni fegin þegar kom í ljós að þetta var ekki match. Þetta var swipe left. Passaði bara ekki og var ekki það sem ég hélt að þetta væri. Hélt að þetta væri dvalarheimili en þetta er eitthvað annað. Þær sáu líka að ég myndi ekki passa þarna inn. 

Hápunktur vikunnar var þegar ég var loksins búin að jafna mig á miðvikudaginn eftir viðtalið og ákvað að bjóða grasekklinum bróður mínum heim í rauðvín og grill. Það var gott og gaman að fá þá feðga Tryggva og Óðinn Pind í heimsókn. Þeir eiga heima hinum megin við götuna svo auðvitað! Konan hans er í Víetnam um þessar mundir á vegum EFTA nefndarinnar. Frekar svalt. 

Lágpunktur vikunnar var þennan sama dag, miðvikudag þegar ég var bara hrædd lítil mús á leiðinni í atvinnuviðtal. Hef ekki verið á vinnumarkaðnum í nokkur ár núna og er orðin eitthvað lítil í mér. Veit ekki einu sinni hvort ég höndli 100% vinnu. Held bara alls ekki svo ég er svona frekar að leita að 40% vinnu eða eitthvað. Leiðinlegt að finna fyrir kvíða. Ansi langt síðan síðast. Var að reyna að sjá fyrir mér að mæta á helgarvakt kl 08 þegar ég kemst ekki einu sinni í yoga kl 10 á laugardagsmorgnum. 

Hvað get ég sagt? Við erum B týpur og finnst gott að vakna í rólegheitunum um helgar. Engan asa. Finnst til dæmis óbærilegt að mæta með Guðrúnu Höllu á handboltamót um kl 09 svo ... já.

Konan er ennþá frjáls. 

Eða svoleiðis.

Namaste.

Beverly hills 90210

Mig rak í rogastans þegar Jón Brynjar bróðir sendi mér sms um að Beverly hills 90210 unglingaþættir lífs míns væru komnir á Sjónvarp Símans. 

Er í gegnum árin búin að leita að þessum þáttum alls staðar, á öllum streymisveitum með engum árangri. Loksins. Takk kærlega Sjónvarp Símans! Það er svo skrýtið að mér finnst eins og þessir þættir hafi gerst í gær. Elskaði þá svo mikið þegar ég var unglingur að það hálfa væri nóg. Fyrirgefðu elsku mamma fyrir að hafa æst mig þegar ég þú gleymdir í eitthvert skiptið að taka upp fyrir mig. Á videotækið þar sem hver þáttur var tekinn upp á eftir öðrum.. 

Það sem er verið að sýna núna eru alveg fyrstu þættirnir. Season 1. Er að rýna í bakgrunninn í sumum senum og já.. þetta er alveg fyrir svolitlu síðan. Hvernig fólk skreytti bakgrunninn þarna er næstum útí 80's. Þá er ég að tala bæði á heimili Kelly til dæmis og kaffihúsum og fleirum stöðum. Peach pit er samt alltaf flottur. Merkilegt miðað við að þættirnir gerðust í gær. Eða svoleiðis. Mér finnst þeir eldast vel. Eins og til dæmis Brenda klæðir sig er ennþá flott að mínu mati. Þættirnir voru teknir upp á árunum 1990 til 1995 fyrst. Svo aftur á árunum 1998 til 2000.

Er að reyna að muna ekki að Luke Perry, sem leikur Dylan er dáinn. Sömuleiðis Shannon Doherty sem lék Brendu. Elska að horfa á þessa þætti. Feels like home. Man eftir flestum af þeim og lifi mig alltaf jafn mikið inn í þá. Grét til dæmis í sófanum eitthvert kvöldið í vikunni þegar faðir Dylans dó með vofleglegum hætti. Beverly hills 90210 eru algerlega unglingsárin mín. Tíminn er svo skrýtinn, jú það eru sirka 33 ár síðan en damn hvað þeir eldast vel þættirnir. 

Í síðasta þætti var Kelly að taka megrunarpillur til að vera grennri, Andrea var að reyna að ná viðtali við Dylan fyrir skólablaðið og Brandon var kominn með gambling problem. David var að reyna að meika það sem tónlistarmaður með misjöfnum árangri og Dylan langaði að drekka frá sér vandamálin. Sem betur fer fékk hann að vera hjá Walsh fjölskyldunni til að ná áttum. Kom í ljós að mamma hans var í leynilögreglunni (held ég) og pabbi hans líka. 

Fyrir mér eru karakterarnir á undarlegan hátt vinir mínir. Unglingsárin mín. Æskan mín. 

Ég fylgist með eftirlifendum á Instagram. Steve Sanders (Ian Ziering) virðist seigastur af þeim. Sá að hann var að keppa í Dancing with the stars um daginn. Kelly Taylor (Jennie Garth) líka. Donna Martin (Tori Spelling) virðist ekki vera á góðum stað án þess að ég hafi kafað djúpt í málefni hennar. Ef ég skil þetta rétt þá hefur hún tapað auðævum sínum til fyrrverandi mannsins síns sem virðist hafa spilað með hana. Hún er fjögurra barna móðir og lenti í bílslysi um daginn en það er allt í lagi með hana og börnin. Hún er dóttir framleiðanda þáttanna (faðir hennar var Aaron Spelling) og átti mikinn pening. Leiðinlegt að þá er hún dáldið eins og karakterinn sinn Donna í þáttunum sem trúir á það góða í öllum. Lendir svo í manni sem nýtir sér það. 

Namaste.

heimkoman

 Tene var góð.

Eins og alltaf. Fórum á sömu staðina og vanalega í smá nostalgíu. Suka á Fanabe ströndinni, Luuma veitingastaðinn þar fyrir ofan og fylgdumst með breytingunum á ströndinni þar. Hún var aðeins öðruvísi núna. Vorum á amerísku ströndinni á hóteli sem við höfum ekki verið á áður H10 eitthvað, náðum því aldrei almennilega. Conquistador. Erfitt fyrir okkur að segja þetta orð, tíhí.

Heimkoman var hræðileg. 

Innra með mér er húsmóðir sem ljómar alls ekki. Auðvitað var allt út um allt út af framkvæmdunum. Flísari hafði verið að vinna í íbúðinni á meðan við vorum úti og já, í boði var klósett sem jú virkaði en mátti eiginlega ekki setjast á almennilega. Svanur er alltaf svo ofboðslega dramatískur með allt svona, sagðist þurfa að endurflísa kassann eða eitthvað ef það yrði sest of fast á það. Er eitthvað meira niðurlægjandi og auðmýkjandi en að komast ekki á klósettið heima hjá sér?

Auðvitað fór ég beint til mömmu (og pabba.) Hér hefur mér liðið æðislega vel. Hef sofið eins og steinn. Langar alls ekkert heim. Það er samt ekki eins og ég geti vælt yfir því að það sé ekkert að gerast. Það er bókstaflega allt að gerast. Flísarnar komnar á, parketið komið á, Stefáns herbergi tilbúið fyrir utan hurðina. Baðherbergið allt að koma skilst mér. Vona svo innilega að skápurinn og vaskurinn komist í gagnið í dag því það þýðir að ég get komið dóti aftur fyrir. Núna er allar baðherbergisvörur inn í stofu og allt út um allt. Þvottavélin farin aftur fram á gang og kaosið yfirþyrmandi. 

Í gær bjó ég basically í bílnum og passaði að pissa þar sem ég var rétt áður en ég kom heim. Það var ekki hægt að vera heima. Ég sótti actually um vinnu í gær á vinnustofu hjá Virk. Í allri þessari atvinnuleit er þetta í fyrsta skiptið sem ég geri það. Hehe.. sumir neurodivergent að passa upp á orkuna sína. 

Held ég fari aftur heim í dag þó mig langi það alls ekki. Mér finnst mjög erfitt að funkera í öllu þessu drasli. Held ég fái mér bara prosecco eða eitthvað.

Chiao bella,

Namaste

Hvítvínskonan

Skrýtið að skipta um persónuleika í sama lífinu.

Ég kynni fyrir ykkur tadada: hvítvínskonuna. Áður stundaði ég stíft yoga í fríum. Núna er ég svo stíf að ég kemst ekki almennilega í downward dog en það er allt í góðu því bráðum verður klukkan wine o’clock.

Áhugavert.

Betra að sumu leyti. Helps to give less fucks I guess.

Annars er ég farin að hafa áhyggjur af því hvað öllum er sama heilt yfir. Það verða einhverjir að standa á sama. Annars gengur dæmið ekki upp.

Læt þetta duga í bili. Ekki gaman að blogga í símanum.

Namaste.