Ansans ári

Þessi vika er búin að vera alls konar. Frekar streitumikil ef ég á að segja satt. Er ekkert brjálæðislega ánægð með þennan vetur sem ákvað allt í einu að mæta á svæðið. 

Guðrún Halla varð 13 ára á miðvikudaginn sem þýðir að ég er ekki lengur með nein börn á mínu framfæri heldur unglinga. Tvo táninga. Það er nú eitthvað. Mér finnst það allavega smá merkur viðburður í mínu lífi. 

Herbergið hans Stefáns er tómt núna eftir að eldhúsinnréttingin var tekin niður síðustu helgi en það þarf að vinna heilmikið í því. Það er búið að plasta það eftir kúnstarinnar reglum og núna getur maður labbað inn í það með að opna það í rennilásar U-i. Dáldið eins og að labba inn til einhvers sem er í einangrun eða eitthvað. 

Ég er farin að stressa mig á næstu viku sem er regla nr 1 í núvitund um að gera einmitt ekki. Er að reyna að hugsa ekki um hana og ignora hana bara. Er sem sagt að fara kenna allt of mikið. Er svo fullkomlega out of my element þegar ég er að kenna. Með meiriháttar ljósfælni og sviðsskrekk og bara allan pakkann. Af hverju ertu ekki búin að finna eitthvað annað þá Svava? ...

Verkefni vikunnar var að hafa samband við Heilsuhælið í Hveragerði að athuga með vinnu. Sé mig dáldið fyrir mér inn á einhvers konar endurhæfingarmiðstöð. Myndi tengja svo vel við fólkið held ég.

Hápunktur vikunnar var á miðvikudaginn þegar við fórum út að borða á Ráðagerði. Finnst ég svo rík að panta borð fyrir 8 manns. Bara við. Fékk svo æðislega máltíð, Ráðagerðis lasagne og Prosecco. Við Emilía skáluðum saman. Þetta var ekkert smá gott. 

Lágpunktur vikunnar var í gærkvöldi þegar þvagblaðran höndlaði ekki að gluggarnir væru opnir í frostinu í yogatímanum. Bölvaði því að hafa ekki fengið plássið (mitt) hjá veggnum. Þá hefði þetta ekki gerst. Var sem sagt of nálægt gluggunum sem voru báðir opnir. Fann að þetta yrði erfitt kvöld og nótt með yfirþyrmandi verki. Poppaði fullt af pillum þegar ég kom heim, kviðurinn blés út eins og hann væri með fótbolta inn í sér (þetta vissi ég að myndi gerast þegar þetta var að gerast.) Sko yogatími er heilagur þannig að maður er ekkert að skipta um pláss eða loka gluggum þegar hann er byrjaður. Þetta var sem sagt sársaukafullt og þjáningafullt og algerlega óskiljanlegt af hverju líkaminn hagar sér svona. Vissi að ef ég færi að reyna að útskýra myndi enginn skilja. (Smá story of my life.)

Namaste.