Kaosið ...

 ... náði mér í gær.

Jú, mikill árangur búinn að nást í íbúðinni í vikunni. Svani tókst að láta vatn renna út úr veggnum inní stofu. Sem sagt eldhúsinnréttingin nýja í stofunni er farin að virka. Það kostaði samt einhvern part af geðheilsunni minni. Hér er allt á rúi og stúi og hausinn minn er ekki að höndla það mjög vel. Er farin að dreyma drauma þar sem ég kemst ekki út úr húsum vegna þess að ég finn ekkert og það er of mikið af dóti út um allt. 

Jú, Svanur er mjög duglegur að gera þetta allt en ... það eru flísar út um alla íbúð og við erum ennþá að tannbursta okkur við eldhúsvaskinn. Mér finnst smá sorglegt að við séum að fara gera það í nýja eldhúsinu líka. Væri gríðarlega þakklát ef baðherbergið myndi vera eðlilegt. Með vaski með hillum undir fyrir handklæðin og nýrri sturtu. Hef samt enga þolinmæði fyrir enn fleiri ókunnugum karlmönnum í íbúðinni. Hér voru tveir menn frá Lettlandi allan miðvikudaginn frá kl. 08:40 til 18:00. Mér fannst smá sætt að þeir voru að hlusta á útvarp eða sögur frá heimalandi sínu á lettnesku. Auðvitað. Myndi ég ekki gera það sjálf í útlöndum?

Það bætti enn frekar á kaosið í gær að það var vetrarfrí hjá krökkunum, allir heima, allt á hvolfi og ég hafði líka hluti að gera. Var að fara á námskeið hjá Virk en ég þurfti líka að fara og kaupa flísar í nýja eldhúsið, á millivegginn. Mikið er ég fegin að það er búið. Ég elska ekki búðir. 

Verkefni vikunnar var ... ha? Ég get varla hugsað heila hugsun með heimilið svona. Er með nokkur mjög auðveld verkefni sem gerast bara ekki því ég hef ekki orkuna í þau. 

Hápunktur vikunnar var á miðvikudaginn þegar mennirnir frá Lettlandi voru farnir. Rosalega góð mynd komin á nýja eldhúsið og Svanur og Guðrún Halla fóru í Costco og Stefán var einhvers staðar og allt í einu var ég EIN HEIMA. Það hefur sjaldan verið eins og gott að vera ein heima. Fékk svo mikla yfirþyrmandi vellíðunartilfinningu að ég get ekki fyllilega lýst henni. Horfði EIN á Heated rivalry af því að þessir þættir eru þannig að maður þarf að horfa einn á þá. Smá dónó. Ok, fullt.

Lágpunktur vikunnar var í gær þegar kaosið náði mér. Var komin með kvíðahnút í magann yfir öllu stressinu í manninum. Flísarnar þurftu að skila sér heim. Ég þurfti að fara á námskeið. Tók rosalega margar öndunaræfingar í gær. Öskraði í bílnum stressuð. Þurfti að segja nei við Óla um að koma í mat. Kaosið var of mikið. Komst blessunarlega í yoga þar sem kvíðahnúturinn leystist blessunarlega upp. Dreymdi rosalega raunverulegan og erfiðan draum sem var um fimmtugsafmælið mitt. Ég hafði gleymt að bjóða Tinnu vinkonu, hafði bara boðið Siggú. Svo var veislan í gangi einhvers staðar í einbýlishúsinu sem við vorum í (samt ekki hjá foreldrum mínum) og ég var bara ein í bömmer yfir að hafa gleymt að bjóða Tinnu og var allan tímann að spá hvort ég gæti sent henni sms um að koma. Fattaði samt að það var dónalegt en æ, hún er svo spontant alltaf. Úff, erfitt. Myndi aldrei gleyma að bjóða Tinnu í afmælið mitt. 

Vaknaði svo og engin hugsun kom. Ég er á survival mode. 

Namaste.