vendingar

 Lífið er allt að gerast núna.

Verkefni vikunnar var af stærra taginu. Það snýst um nuddstofuna og þá staðreynd að ég er bara einu sinni í viku þar núna. Er eitthvað að spá í að bjóða upp á laugardaga í vetur en veit samt ekki alveg með það. Partnerinn minn á stofunni er þar meirihlutann af tímanum og þess vegna meikar það sens að hún taki við prókúrunni, sem sagt reikningunum frá Eik sem koma tveir í hverjum mánuði. Hef verið að fá þá í minn einkabanka undanfarin ár og rukka svo hina og núna hana. Það er heilmikið mál að losna við prókúruna, það var reyndar ekki svo mikið mál, nokkrir tölvupóstar bara, en meira svona, núna hef ég ekki undir höndum reikningana og alla ábyrgðina, núna færist það á hana. Hef verið stödd á ýmsum stöðum og margt mismunandi í gangi en sama hvað þurft að passa upp á leiguna tvisvar í mánuði. Chip of my shoulder indeed. Smá mál en líka stórt.

Hver veit hvað ég á eftir að nudda lengi í viðbót? Allar þær sem voru að læra með mér og eru á svipuðum aldri og ég eru hættar að nudda. Fengu álagsmeiðsl (eins og ég gerði reyndar líka) og eru að gera eitthvað annað núna. Er búin að vera að þessu í 7 ár núna og myndi finnast erfitt að hætta því það að vera heilsunuddari og meðferðaraðili er eitthvað sem ég elska og vil ekki sleppa. Það er hluti af sjálfsmyndinni minni. 

Vikan var alls konar. Það eru svo innilega árstíðaskipti og komið haust. Yogað mitt í Skipholtinu byrjaði aftur í vikunni og allt er að komast í rútínu. Það er auðvitað líka allt í gangi hjá Guðrúnu Höllu. Hún ætlar að halda áfram í handboltanum og kannski dansinum í DWC og svo verður hún á leirnámskeiði á föstudögum í Myndlistaskólanum í Reykjavík. Fermingarfræðslan verður líka yfir og alltumlykjandi held ég.

Verkefni vikunnar var sem sagt að losna við prókúruna á Suðurlandsbraut 32. Það meikar bara meira sens að Sigga sé með hana því hún er þarna meirihlutann af tímanum. Ég er bara einn dag í viku núna.

Hápunktur vikunnar var klárlega þegar ég mannaði mig upp í að hjóla í vinnuna. Ég veit, þetta er nú ekki það mikið mál, en þegar maður er á rándýru rafmagnshjóli sem maður er hálf hræddur við þá er þetta smá mál. Var líka að segja við strákana (vinnufélagana) að eftir að ég ákvað að hjóla í vinnuna fyrir einhverjum vikum sá ég varla annað í fréttum en fréttir af slysum þar sem keyrt var á hjólreiðafólk. Varð meira að segja vitni af einu slíku í sumar. Frétti af öðru þar sem keyrt var á hjólreiðakonu þar sem gönguljósið var grænt hjá henni. Allt þetta varð til þess að það var frekar stressandi að hjóla í og úr vinnu þarna á þriðjudaginn. Umferðin á Suðurgötunni er nú alveg eitthvað líka.

Lágpunktur vikunnar var hvað ég var þreytt á miðvikudaginn. Labbaði heim úr vinnunni sem er nú alveg ágætis vegalengd en var svo bara sófakartafla eftir það. Var nú eiginlega búin að ákveða að vera það samt. Það fór úr hófi. Svani ofbauð. Það var smá erfitt. Það er líka smá brutal hvað ég er obsessed með Beverly hills 90210. Núna er ég komin á sjöundu seríu (af 10.) Í hverri seríu eru um 30 þættir og hver þáttur er um 45 min. 30 sinnum 45 min sinnum sex ... mikið hámhorf. Fjölskyldan mín er bara já.. er bara verið að horfa á Bev..? Aftur..?

En hey, it reminds me of my youth and feels like home. (Stundum segir enskan hlutina betur.)

Namaste.

Jæja.

 Þessi vika var eitthvað. 

Ég held áfram að venjast lífinu sem vinnandi kona og er áfram þreytt eftir 4ra tíma vinnudag. Ráðgjafinn minn hjá Virk segir að það taki í kringum 3 mánuði að venjast nýrri vinnu.

Það er heldur ekki bara lífið á Grund sem ég er að venjast heldur það að vinna í hópi, vera með vinnufélaga og bara það að sitja með vinnufélögunum í mat í hádeginu er eitthvað sem ég er að venjast. Ég var nú að hobbitast og introvertast alein í 7 ár. Higly sensitive person indeed.

Ég er með yndislega vinnufélaga, er svo heppin og yfirmaðurinn minn er frábær líka. 

Þegar ég var í ferlinu að fá vinnu komu yfir mig öll þau móment sem mér hefur ekki liðið vel í vinnunni í fyrri vinnum. Ég féll ekki inn í hópinn eða lenti í leiðindaatvikum eða klúðraði.. Hef alveg lent í ýmsum atvikum á lífsleiðinni. 

Það er ekki einungis líkamlega sem vinnan í sjúkraþjálfuninni á Grund hentar mér vel, er jú með tvær hryggskekkjur, brotið rófubein, sacrum er eitthvað í ruglinu og svo fékk ég brjósklos í hálsinn. Ég gæti aldrei unnið skrifstofuvinnu þar sem ég þyrfti að sitja við skrifborð til að mynda. 

Vinnutíminn er líka  eitthvað sem ég secretaði og manifestaði, sem sagt frá kl 10-14 þrisvar í viku. Það er nóg fyrir mig.

Það segir kannski eitthvað um orkustigið mitt að verkefni vikunnar var að hringja í tannlækninn til þess eins að fá tíma. Það er eitthvað obbosens vandræði á einum jaxlinum í efri góm. Hann er ofvaxinn og skagar niður, miklu lengri en aðrar tennur. Finn stundum fyrir honum og hvernig hann togar í góminn..

Hápunktur vikunnar var þegar ég stóð mig vel sem nuddari og heilari í aðstöðunni á mánudaginn. 

Lágpunktur vikunnar var þegar það voru grísakótilettur í raspi í vinnunni á miðvikudaginn og kartöflurnar í einhverju sósujukki. 

Svavan var ekki ánægð með þá máltíð.

Namaste.

Virk

 Það má heldur betur segja að ég hafi verið virk í vikunni enda er ég nú formlega útskrifuð úr Virk. 

Dauðþreytt en virk. Var að nudda á mánudaginn og vinna svo á Grund restina af vikunni og alltaf gera eitthvað eftir vinnu. Svona gerir annað fólk þetta. Er svo þreytt alltaf að ég sef vel á nóttunni. Stend nú (eða sit) frammi fyrir þeim veruleika að allt sem hefur setið á hakanum og þarf að gerast raðast á daginn í dag. Er með sirka 5 hluti á dagskránni.

Það sem ég þoli ekki við að eldast er að ég er farin að mikla allt fyrir mér. Sumir hlutir virðast eitthvað svo óyfirstíganlegir en er fyrir öðru fólki kannski ekkert mál. Þarf til dæmis að koma jeppanum á viðgerðarstæði út af aftanákeyrslunni í sumar. Það er alltaf svo erfitt að missa bílinn og ég má aldrei við því. Vaknaði í morgun og fór strax að spá hvernig og hvenær ég ætlaði að fara að þessu og fékk næstum hausverk. 

Verkefni vikunnar ... já. Ég er ekki komin á þann stað að þessi liður sé kominn í gagnið. Er ennþá í nýrri vinnu og á fullt í fangi með það. 

Hápunktur vikunnar var að vinna í sjúkraþjálfuninni á Grund. Það er ansi stórt skref frá því að vera óvirk og gera kannski einn hlut á dag eða tvo yfir í að vera að allan tímann í vinnunni í fjóra tíma í senn að kynnast nýju fólki. 

Lágpunktur vikunnar var að fjölskyldumeðlimur þurfti bara að vera brotin heima hjá sér (slösuð) í 10 daga og fær ekki tíma í aðgerð fyrr en á morgun. Trú mín á Ísland og hvernig hlutirnir virka hérna lækkaði um alla stuðlana. Hvað erum við ef við getum ekki sinnt slösuðum þegnum landsins? Ég skil allt og ekkert núna. Í hvað fara fjármunirnir og hvernig er þetta ekki forgangur; að koma bráðamóttökunni í mannsæmandi stand?

Pirruð.

Namaste.

Mismunandi æviskeið

 Ég finn svo djúpt fyrir því að ég er komin á næsta æviskeið. 

Tók mér óvart svona chick lit eða bók um konu í kringum þrítugt sem er að leita að ástinni og fann ástina og ... klára nú alltaf það sem ég byrja á en ég var mjög lengi með þessa bók af því að ég hafði bara engan áhuga. Eða eins og ég sagði á Goodreads um bókina: "ég er of gömul og bitur fyrir þessa bók."

Það er samt gaman að vera vinna með ungu fólki. Kona þarf jú að halda sér aðeins nær ungdómnum en tja.. dauðanum? Eða gömlu fólki. Þarna næ ég báðum endum í vinnunni á Grund. Sýnist samstarfsfólk mitt allt vera á þrítugsaldri svo erum við yfirmaðurinn ömmurnar í hópnum. Vinnan gengur vel. Hef verið ágætlega þreytt en náði að komast í hot yoga einu sinnu í vikunni. Það munaði öllu.

Verkefni vikunnar var eiginlega bara að meika hana. Ég er ennþá að venjast því að vera í svona mikilli virkni. Finn að ég hef mikið gott af því. Kvíði smá fyrir að sjá launaseðilinn samt. 

Hápunktur vikunnar var að komast að því að ég get verið að vinna og haft gaman og gott af.

Lágpunktur vikunnar var að frétta af meiðslum hjá fjölskyldumeðlim. Bömmer.

Next up er að ykkar kona er að fara í ræktina og nálastungur. Hugsanlega að hitta konuna mína niðrí bæ (göngufélaga minn.) Svo er Styrmir Orri að koma til ömmu sinnar:)

Namaste.