vendingar

 Lífið er allt að gerast núna.

Verkefni vikunnar var af stærra taginu. Það snýst um nuddstofuna og þá staðreynd að ég er bara einu sinni í viku þar núna. Er eitthvað að spá í að bjóða upp á laugardaga í vetur en veit samt ekki alveg með það. Partnerinn minn á stofunni er þar meirihlutann af tímanum og þess vegna meikar það sens að hún taki við prókúrunni, sem sagt reikningunum frá Eik sem koma tveir í hverjum mánuði. Hef verið að fá þá í minn einkabanka undanfarin ár og rukka svo hina og núna hana. Það er heilmikið mál að losna við prókúruna, það var reyndar ekki svo mikið mál, nokkrir tölvupóstar bara, en meira svona, núna hef ég ekki undir höndum reikningana og alla ábyrgðina, núna færist það á hana. Hef verið stödd á ýmsum stöðum og margt mismunandi í gangi en sama hvað þurft að passa upp á leiguna tvisvar í mánuði. Chip of my shoulder indeed. Smá mál en líka stórt.

Hver veit hvað ég á eftir að nudda lengi í viðbót? Allar þær sem voru að læra með mér og eru á svipuðum aldri og ég eru hættar að nudda. Fengu álagsmeiðsl (eins og ég gerði reyndar líka) og eru að gera eitthvað annað núna. Er búin að vera að þessu í 7 ár núna og myndi finnast erfitt að hætta því það að vera heilsunuddari og meðferðaraðili er eitthvað sem ég elska og vil ekki sleppa. Það er hluti af sjálfsmyndinni minni. 

Vikan var alls konar. Það eru svo innilega árstíðaskipti og komið haust. Yogað mitt í Skipholtinu byrjaði aftur í vikunni og allt er að komast í rútínu. Það er auðvitað líka allt í gangi hjá Guðrúnu Höllu. Hún ætlar að halda áfram í handboltanum og kannski dansinum í DWC og svo verður hún á leirnámskeiði á föstudögum í Myndlistaskólanum í Reykjavík. Fermingarfræðslan verður líka yfir og alltumlykjandi held ég.

Verkefni vikunnar var sem sagt að losna við prókúruna á Suðurlandsbraut 32. Það meikar bara meira sens að Sigga sé með hana því hún er þarna meirihlutann af tímanum. Ég er bara einn dag í viku núna.

Hápunktur vikunnar var klárlega þegar ég mannaði mig upp í að hjóla í vinnuna. Ég veit, þetta er nú ekki það mikið mál, en þegar maður er á rándýru rafmagnshjóli sem maður er hálf hræddur við þá er þetta smá mál. Var líka að segja við strákana (vinnufélagana) að eftir að ég ákvað að hjóla í vinnuna fyrir einhverjum vikum sá ég varla annað í fréttum en fréttir af slysum þar sem keyrt var á hjólreiðafólk. Varð meira að segja vitni af einu slíku í sumar. Frétti af öðru þar sem keyrt var á hjólreiðakonu þar sem gönguljósið var grænt hjá henni. Allt þetta varð til þess að það var frekar stressandi að hjóla í og úr vinnu þarna á þriðjudaginn. Umferðin á Suðurgötunni er nú alveg eitthvað líka.

Lágpunktur vikunnar var hvað ég var þreytt á miðvikudaginn. Labbaði heim úr vinnunni sem er nú alveg ágætis vegalengd en var svo bara sófakartafla eftir það. Var nú eiginlega búin að ákveða að vera það samt. Það fór úr hófi. Svani ofbauð. Það var smá erfitt. Það er líka smá brutal hvað ég er obsessed með Beverly hills 90210. Núna er ég komin á sjöundu seríu (af 10.) Í hverri seríu eru um 30 þættir og hver þáttur er um 45 min. 30 sinnum 45 min sinnum sex ... mikið hámhorf. Fjölskyldan mín er bara já.. er bara verið að horfa á Bev..? Aftur..?

En hey, it reminds me of my youth and feels like home. (Stundum segir enskan hlutina betur.)

Namaste.