Amma

 Amma Alla kom til mín í vikunni. 

Huglægt auðvitað. Það var minn mesti harmur í lífinu að missa hana. Hún var svo góð amma.

Hugur minn renndi í gegnum íbúðina hennar og afa í Espigerði og Gullsmára. Ég sé hana fyrir mér standa við spegilinn í Gullsmára og gera sig til. Hún var svo elegant. Allt sem hún gerði var elegant og hafði vissan sjarma yfir sér. Ég man eftir fötunum hennar. Hvað hún bar þau vel. Hvað hún bar sig vel. Hvað hún var skemmtileg. Alltaf í góðu skapi. Svo stolt af okkur öllum. Ég man hláturinn hennar. Augun hennar. Gáska hennar og gæsku. Hvað mér leið vel hjá henni. 

Það var alltaf vöfflukaffi hjá henni á laugardögum frá því ég man eftir mér og þangað til hún veiktist. Líklegast 36 ár. Þannig hélt hún okkur saman. Byggði traustan grunn fyrir okkur öll. Held að þessi vöfflukaffi á laugardögum kl 15 hafi verið stór hluti af því að okkur vegnaði flestum vel í lífinu. Henni fannst við hvort sem er öll frábær. (Hvað er árangur anyways.)

Á mínum 47 árum hef ég lent í ýmsu og ýmislegt gerst en það hefur ekkert fengið jafn mikið á mig og að missa hana. Ljós lífs míns.

Minn mesti harmur.

Hvíl í friði elsku amma.

Þín Svava.

Namaste.

Ljósið í mér sér ljósið í þér.