Jæja.

 Þessi vika var eitthvað. 

Ég held áfram að venjast lífinu sem vinnandi kona og er áfram þreytt eftir 4ra tíma vinnudag. Ráðgjafinn minn hjá Virk segir að það taki í kringum 3 mánuði að venjast nýrri vinnu.

Það er heldur ekki bara lífið á Grund sem ég er að venjast heldur það að vinna í hópi, vera með vinnufélaga og bara það að sitja með vinnufélögunum í mat í hádeginu er eitthvað sem ég er að venjast. Ég var nú að hobbitast og introvertast alein í 7 ár. Higly sensitive person indeed.

Ég er með yndislega vinnufélaga, er svo heppin og yfirmaðurinn minn er frábær líka. 

Þegar ég var í ferlinu að fá vinnu komu yfir mig öll þau móment sem mér hefur ekki liðið vel í vinnunni í fyrri vinnum. Ég féll ekki inn í hópinn eða lenti í leiðindaatvikum eða klúðraði.. Hef alveg lent í ýmsum atvikum á lífsleiðinni. 

Það er ekki einungis líkamlega sem vinnan í sjúkraþjálfuninni á Grund hentar mér vel, er jú með tvær hryggskekkjur, brotið rófubein, sacrum er eitthvað í ruglinu og svo fékk ég brjósklos í hálsinn. Ég gæti aldrei unnið skrifstofuvinnu þar sem ég þyrfti að sitja við skrifborð til að mynda. 

Vinnutíminn er líka  eitthvað sem ég secretaði og manifestaði, sem sagt frá kl 10-14 þrisvar í viku. Það er nóg fyrir mig.

Það segir kannski eitthvað um orkustigið mitt að verkefni vikunnar var að hringja í tannlækninn til þess eins að fá tíma. Það er eitthvað obbosens vandræði á einum jaxlinum í efri góm. Hann er ofvaxinn og skagar niður, miklu lengri en aðrar tennur. Finn stundum fyrir honum og hvernig hann togar í góminn..

Hápunktur vikunnar var þegar ég stóð mig vel sem nuddari og heilari í aðstöðunni á mánudaginn. 

Lágpunktur vikunnar var þegar það voru grísakótilettur í raspi í vinnunni á miðvikudaginn og kartöflurnar í einhverju sósujukki. 

Svavan var ekki ánægð með þá máltíð.

Namaste.